Via e-mail ontvingen wij de volgende vraag: “Ik vroeg me af welke bijbel waar is, want de één heeft de Statenvertaling en de andere heeft de katholieke bijbel. Weer een ander gebruikt de NBG51 vertaling. Welke bijbel is de ware bijbel, welke bijbel is Gods Woord?”

Zoals de vragensteller schrijft, staan ons meerdere Bijbels ter beschikking. Zij die een relatie met onze Heer en Heiland Jezus Christus hebben, zijn voortdurend opzoek naar Zijn wil in hun leven. Om deze wil te leren verstaan speelt Zijn Woord, de Bijbel, een belangrijke rol. Wanneer wij letten op de vele vertalingen die in omloop zijn, is het begrijpelijke dat men zich afvraagt: welke vertaling is de echte en zuiverste. Vanwege de vraag: “welke bijbel is Gods Woord?”, zal in het kort ingegaan worden op de onfeilbaarheid van de Schrift.

Authentieke Geschriften
In de wereld is een grote hoeveelheid aan zorgvuldig bewaarde (antieke) geschriften aanwezig. Zo noem ik bijvoorbeeld de Dode Zee rollen, maar er zijn veel meer. Zowel archeologen als geschiedkundigen zijn het in de regel eens over het authentieke karakter van deze geschriften. Wij kunnen dus aannemen, dat deze originele geschriften betrouwbaar zijn en kunnen daar dan ook steeds weer te rade gaan. Nu is het zo, dat niet een ieder deze oude talen beheerst en zij zijn dan afhankelijk van vertalingen.

Vertalingen
Hoewel wij veel onderzoek doen is het niet zo, dat wij de pretentie hebben om precies te kunnen zeggen welke vertaling de echte en meest zuivere is. Taal in zijn algemeenheid plaatst ons regelmatig voor problemen en vertalen is dan ook niet altijd een eenvoudige zaak. Wanneer wij letten op onze eigen taal, dan stellen wij bijvoorbeeld vast, dat regelmatig nieuwe woorden worden toegevoegd en oude woorden een geheel ander betekenis krijgen. Leg bijvoorbeeld maar eens het huidige woordenboek naast een woordenboek uit 1950. Naast bovenstaande gegeven, hebben wij te maken de systematische Schriftkritiek. De invloed van deze systematische Schriftkritiek zien wij dan ook terug in nieuwe vertalingen. Zeker wanneer wij letten op de Nieuwe Bijbelvertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap. Het mag dan ook duidelijk zijn, dat in moderne vertalingen zaken voorkomen waarbij wij ons kunnen afvragen of de oorspronkelijke schrijver wel hetzelfde bedoelden dan de vertalers nu 'schrijven'.  Veel moderne vertalingen moet men dan ook zien als een parafrase vertaling, waarin het nodige aan modern maatschappelijke beleving is verwerkt.

Welke Bijbel is Waar ?
Vorenstaande betekend niet, dat er geen zorgvuldig vertaalde Bijbels in omloop zijn. In de zestiger jaren kwam ik voor eerst met dit gegeven in aanraking. Een huisvriend van mijn ouders, die docent Grieks en Latijn aan de HBS was, vergeleek verschillende vertalingen met elkaar. Hij kwam toen tot de conclusie, dat voor het Nederlandse taal gebied de “Statenvertaling” de meest zuiver vertaling was. In de periode daarna kwam ik met meerdere broeders, die over de nodige expertise beschikten, in contact en steeds weer kwam men tot dezelfde conclusie.

Katholieke Bijbels verwerpt stichting DBIW (de Bijbel is waar), omdat daarin boeken opgenomen zijn die niet tot de canon behoren. Bedoelde boeken werden nimmer door onze Heer en Heiland Jezus Christus en Zijn Apostelen genoemd en maken officieel geen deel uit van het Joodse “Oude Testament”. Zij dienen uitsluitend de valse Rooms Katholieke leer en tradities.  

De onfeilbaarheid van de Schrift
Stond de onfeilbaarheid van de Schrift in het verleden niet ter discussie, tegenwoordig staat deze voortdurend onder druk en is voor velen niet meer zo vanzelfsprekend. Systematische Schriftkritiek en modern maatschappelijke beleving hebben hier zeker grote invloed op gehad.

In een in 1981 door de EO (evangelische Omroep) uitgegeven boekje wordt als volgt de onfeilbaarheid onder woorden ge­bracht: "nu gaat het er om in te zien dat Gods Geest gewaakt heeft over elk woord dat werd opgeschreven en dat daarom de Bijbel geen menselijke vergis­singen kan bevatten ook niet op het punt van natuur en geschiedenis... Gods Geest heeft er over gewaakt dat het gewoon menselijke spraakgebruik van de Bijbelschrijvers bewaard bleef voor fouten". Zij zeggen dus geen menselijke vergissingen en bewaard voor fouten. Deze leer over de onfeilbaarheid van de Bijbel is gebaseerd op het zelfgetuigenis van de Bijbel. Het is geen menselijk bedenksel of een menselijke theorie.

Wat momenteel helaas gebeurt is dat velen de onfeilbaarheid van de Bijbel loslaten. In plaats van over onfeilbaar spreken sommigen nu over betrouwbaar. Ze geloven, dat er fouten (b.v. tegenstrijdigheden) in de Bijbel staan maar ondanks deze fouten is de Bijbel volgens hen toch betrouw­baar. De Bijbel is volgens hen niet volkomen betrouwbaar als het om details gaat, maar wel als het gaat over de geestelijke boodschap en over de grote lijnen van de historische gebeurtenissen.

Anderen spreken nog steeds over onfeilbaar maar ze hebben de betekenis van dat woord veranderd. Zij belijden te geloven in de onfeilbaarheid van de Bijbel en tegelijkertijd zeggen zij, dat de Bijbel niet "factueel onfeilbaar en woordelijk foutloos is". De Bijbel is volgens hen wel onfeilbaar maar niet feitelijk (factueel) onfeilbaar. De Bijbel is volgens hen wel foutloos maar niet woordelijk foutloos. Dus als het om de feiten gaat is de Bijbel niet onfeilbaar en als het om de woorden gaat is de Bijbel niet foutloos. Zij leren dus een soort feilbare onfeilbaarheid. Het woord onfeilbaar slaat in deze visie dan ook niet meer op de letterlijke tekst van de Bijbel. Men stelt dat de geestelijk boodschap van de Bijbel onfeilbaar is en ook stelt men dat de grote historische lijn juist is maar niet alle details.

Uit de geschiedenis blijkt verder, dat het nauwkeurig formuleren van een dogma vaak de reactie is op het binnendringen van een valse niet Bijbelse leer op dat punt. Het opkomen van een valse leer dwong de christenen (de kerk) tot een nauwkeuriger weergave en afscherming van het aangevallen punt. Zo is het gegaan met de leer over de Drie-eenheid, met de leer over de canon, met de leer over de rechtvaardiging door het geloof, met de leer over de doorzichtig­heid van de Bijbel en zo is het met de leer over de onfeilbaar­heid (de inerrancy) van de Bijbel ook gegaan.

Door de opkomst van de systematische Schriftkritiek werden christenen die een levende relatie met onze Heer en Heiland Jezus Christus hebben, als het ware gedwongen om nog eens nauwkeurig na te gaan wat de Bijbel over zichzelf zegt om van daaruit de onfeilbaarheid van de Bijbel nader te omschrijven. In 1977 is de International Council on Biblical Inerrancy (ICBI) opgericht met als doel de Bijbelse onfeilbaarheid te verdedigen. In 1978 is in Chicago door een grote groep evangelische leiders/leraren de zogenaamde Chicago verklaring over de onfeilbaarheid van de Bijbel opgesteld. In 1982 is er een tweede verklaring opgesteld: The Chicago Declaration on Biblical Hermeneutics. Een vertaling van de beide verklaringen is te vinden op onze website (klik hier).

Tot slot
Op de vraag: “welke Bijbel is waar? “ is ons antwoord, dat  de “Statenvertaling”, binnen het Nederlandse taal gebied, het dichtst bij de grondtekst van de authentieke geschriften ligt.

Auteur: Willem Boonstra