Laten we, voordat we de inspiratie van het geschreven Woord behan­delen, eerst de rol bezien die het Woord zelf speelt.

DE GOD VAN DE BIJBEL IS EEN GOD DIE SPREEKT

Vanaf de schepping en door de hele geschiedenis van Zijn volk heen, openbaart God Zich door te spreken. Hij spreekt, en uit het niets ont­staat het heelal (Gen. 1:3, 6, 9, enz.). Johannes zegt van Christus, die mens werd om ons redding te brengen en die ons de Vader openbaarde: ‘In den beginne was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God ... En het Woord is vlees geworden’ (1:1, 14).

De Here die zowel licht als liefde is (1 Joh. 1:5; 4:8), wil Zichzelf kenbaar maken aan Zijn schepselen. Hij brengt Zijn aard, Zijn ge­dachten, Zijn wil en Zijn plannen tot uitdrukking. Hij verklaart Zijn werk van verleden en heden; Hij kondigt Zijn toekomstige daden aan en Zijn uiteindelijke overwinning.

Onze God blijft niet stom, zoals de afgoden van zowel de oude als de moderne heidenen (1 Cor. 12:2). De bijbel is op dit punt vol ironie:

‘Zij schudden goud uit hun buidel en wegen zilver in een weegschaal;
zij huren een goudsmid, opdat hij er een god van make.
Zij knielen, ook buigen zij zich neder.
Zij heffen hem op den schouder,
zij torsen hem en zetten hem neer op zijn plaats, daar staat hij,
hij wijkt niet van zijn plaats.
Al schreeuwt iemand tot hem, hij antwoordt niet, uit de benauwdheid redt hij hem niet’. (Jes. 46:6-7).

Hij antwoordt niet en hij redt ook niet! Dit is het kenmerkende van de valse god. Op de berg Karmel daagde Elia de profeten van de Baäl uit om een antwoord van hun god te krijgen. Zij ‘riepen van den mor­gen tot den middag den naam van den Baäl aan en zeiden: ‘Baäl, ant­woord ons! Maar er kwam geen geluid en niemand gaf antwoord ... Toen het middag was geworden, begon Elia hen te bespotten en zeide: Roept luider, want hij is immers een god. Hij is zeker in gepeins, of hij heeft zich afgezonderd, of hij is op reis; misschien slaapt hij en moet wakker worden ... Maar er kwam geen geluid, en niemand gaf antwoord, of sloeg er acht op’ (1 Kon. 18:26-29).

God heeft ook niets gemeen met de koude en afwezige goden van de filosofen, die ons in het duister hebben gelaten zonder ons één enkele boodschap mede te delen. Hij blijft niet onverschillig, kwaadwillend, of krachteloos zwijgen, aangezien het in Zijn aard ligt om Zich uit te drukken. Als Hij blijft zwijgen, is dat veeleer omdat heel ernstige redenen Hem hiertoe dwingen. In zo’n geval betekent zelfs Zijn stil­zwijgen een verschrikkelijk oordeel.

Toen Saul, die verworpen was vanwege zijn herhaalde ongehoorzaam­heid, ‘den Here vroeg, antwoordde de Here hem niet, noch door dro­men noch door de Urim noch door de profeten’ (1 Sam. 28:6).

God zei tegen Jeremia betreffende Israël: ‘Bid niet voor dit volk ten goede; al vasten zij, Ik hoor niet naar hun geroep’ (14:11-12). En elders voegt Hij daaraan toe: ‘Zelfs wanneer gij het gebed vermenig­vuldigt, hoor Ik niet: uw handen zijn vol bloed’ (Jes. 1:15).

Tegen de ongelovigen die Hem bespotten spreekt de Here: ‘Keert u tot mijn vermaning! ... Ik wil u mijn woorden bekend maken. Omdat gij weigerde, toen ik riep, ... daarom zal Ik ook lachen om uw ver­derf; ... Dan zullen zij tot mij roepen, maar ik zal niet antwoorden, zij zullen mij zoeken, maar mij niet vinden’ (Spr. 1:23-28).

DE MENS, DIE BEGIFTIGD IS MET HET VERMOGEN OM TE SPREKEN, KAN WERKELIJK GEMEENSCHAP HEBBEN MET GOD

De mens, geschapen naar het beeld van God, is evenals Hij begiftigd met het vermogen zich uit te drukken. Zijn woord is een antwoord op het goddelijke woord en een echo hiervan. Deze ene faktor - de taal - maakt een fundamenteel onderscheid tussen mens en dier. Zeggen we niet van een intelligente en toegenegen hond ‘Het enige dat hem ontbreekt is het vermogen om te kunnen spreken’? De taal is verreweg het beste communicatiemiddel tussen twee personen. Op tastbare wijze, door hem te liefkozen of te slaan, kan ik iemand mijn gevoelens ken­baar maken; maar wat betekent dat in vergelijking met het woord? En hoe gehandicapt zijn degenen die niet kunnen spreken.

Door het woord kan men de meest subtiele nuances van de gedachten en van het gevoel uitdrukken. Het doet dit met een verscheidenheid die de lichamelijke gewaarwordingen primitief en eenvormig doet lij­ken en stelt in staat tot de meest volledige uitdrukking van de per­soonlijkheid. Zodoende oefent het woord in de gehele wereld een ongeëvenaard sterke invloed uit. Naties worden geregeerd door mensen met een sterke wil, die onweerstaanbaar zijn door hun woorden.

In zekere zin heeft het woord meer uitwerking dan de daden zelf; beter gezegd, het is de ware bron van onze daden. Onze gedachten, uitge­drukt en medegedeeld door het woord, vormen de beweegredenen van ons gedrag. Want van binnenuit, uit het hart der mensen, komen de goede en de kwade werken (Marcus 7:21).

Daarom kunnen we spreken - en dat niet alleen met betrekking tot God - van de scheppende kracht van het Woord. ‘In den beginne was het Woord ... Alle dingen zijn door het Woord geworden’ (Joh. 1:1-3). Dit betekent dat God, voordat er iets bestond, eenvoudigweg in een woord Zijn gedachten en Zijn wil tot uitdrukking bracht. Door te spreken, handelde Hij en deed Hij Zich kennen. Wat de mens aan­gaat, hij openbaart zich ook door zijn mond te openen. Dit is de reden waarom ‘van elk ijdel woord, dat de mensen zullen spreken, zij reken­schap zullen geven op den dag des oordeels, want naar uw woorden zult gij gerechtvaardigd worden, en naar uw woorden zult gij ge­oordeeld worden’ (Matt. 12:36-37).

God had daarom geen beter middel dan dit kunnen kiezen om met ons in gemeenschap te treden.

HET GODDELIJK GEBRUIK VAN HET WOORD

1. Het eeuwige Woord. Daar ‘t Woord de uitdrukking is van God Die Zich openbaart, is het eeuwig in de hemel. ‘In den beginne was het Woord’ (Joh. 1:1). ‘Voor eeuwig, o Here, houdt Uw woord stand in de hemelen’ (Ps. 119:89). In dezelfde geest verklaart Jezus, den­kende aan de komende eeuwen: ‘De hemel en de aarde zullen voor­bijgaan, maar mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan’ (Matt. 24:35). ‘Het woord des Heren blijft in der eeuwigheid. (1 Petr. 1:25).

2. Het scheppende woord. ‘God zeide: Er zij licht, en er was licht’ (Gen. 1:3; het woord ‘zeide’ wordt elf keer herhaald in dit hoofdstuk). ‘Door het geloof verstaan wij, dat de wereld door het woord Gods tot stand gebracht is, zodat het zichtbare niet ontstaan is uit het waarneem­bare” (Hebr. 11:3).

3. Het Woord van God in het Oude Testament. Tot de aartsvaders spreekt God voortdurend (Gen. 12:1, enz.). Op de berg Sinai laat Hij het Beluid van Zijn woorden horen, slechts een stem (peut. 4:12), opdat Zijn openbaring zuiver en alleen geestelijk zou blijven. De brief aan de Hebreeën vat de gehele oude bedeling als volgt samen: ‘Nadat God eertijds vele malen en op vele wijzen tot de vaderen gesproken had in de profeten ...” (1:1). Hij heeft inderdaad vele opzienbaren­de daden verricht, maar het meest essentiële is dat Hij heeft gespro­ken!

4. Het Woord dat vlees is geworden. Aan de andere kant wordt het gehele Nieuwe Testament als volgt samengevat: ‘God heeft nu in het laatst der dagen tot ons gesproken in den Zoon’ (Hebr. 1:1). ‘Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond’ (Joh. 1:14). Jezus Zelf legt, aan het einde van Zijn bediening onder Zijn discipelen op de volgende manier, de nadruk op het voornaamste punt: ‘De woorden die Gij Mij gegeven hebt, heb Ik hun gegeven en zij hebben ze aangenomen’ (Joh. 17:8).

5. Het Woord van de Heilige Geest. Het is nogmaals dit Woord dat de discipelen onderricht na Pinksteren: ‘De Geest der waarheid, ... zal u den weg wijzen tot de volle waarheid; want Hij zal niet uit Zichzelf spreken, maar al wat Hij hoort, zal Hij spreken en de toekomst zal Hij u verkondigen’ (Joh. 16:13). En we zien duidelijk in het Boek der Handelingen dat de Geest spreekt tot de kerk: ‘De Geest zeide tot Philippus: Treed toe’ (8:29). ‘De Heilige Geest zeide: zondert Mij nu Barnabas en Saulus af voor het werk, waartoe Ik hen geroepen heb’ (13:2). Zelfs het woord van de apostel wordt toegeschreven aan de Heilige Geest, evenals dit geschiedde met de woorden van de pro­feten van oudsher (1 Petr. 1:12, 2 Petr. 1:21).

DE GODSDIENST VAN HET WOORD

De bijbelse openbaring, het Evangelie, is wezenlijk goed nieuws, de verkondiging van een boodschap. Het christendom dient zich bovenal aan als een godsdienst van het Woord, die de verschijning van de goddelijke Persoon en de waarheid daaromtrent als middelpunt heeft. Zodoende berust het christendom op een zuiver geestelijk vlak. Maar de menselijke godsdiensten zijn alle gebaseerd op dingen die men moet doen, op riten die betracht moeten worden, op beelden die aan­gebeden moeten worden en die rondgedragen moeten worden in pro­cessies, en op de kerkelijke organisatie.

Met een verwonderlijke eenvoud zegt Christus tot ons: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, wie Mijn woord hoort en Hem gelooft, die Mij gezonden heeft, heeft eeuwig leven en komt niet in het oordeel, want hij is overgegaan uit den dood in het leven’ (Joh. 5:24). ‘De woorden die Ik tot u gesproken heb, zijn geest en zijn leven’ (6:63). En wij hebben deze belofte van God: ‘Mijn woord, dat uit Mijn mond uit­gaat ... zal niet ledig tot Mij wederkeren, maar het zal doen wat Mij behaagt en dat volbrengen, waartoe Ik het zend’ (Jes. 55:11).

‘Here, tot wien zullen wij heengaan? Gij hebt woorden van eeuwig leven’ (Joh. 6:68).

Het geschreven Woord

Het Evangelie is niet alleen een godsdienst van het Woord, maar het is ook een godsdienst van een Boek.

DE NOODZAAK VAN EEN GESCHREVEN OPENBARING

Een mondelinge mededeling aan een man Gods, aan een generatie of een uitverkoren volk is niet genoeg. Het is noodzakelijk, dat de bood­schap op schrift wordt gesteld. In dit verband dient opgemerkt, dat het de uitvinding van de schrijfkunst is, die de grootste voortgang van de beschaving heeft mogelijk gemaakt. In de hele geschiedenis van de mensheid, kent men geen voorbeeld van een volk dat een ware be­schaving heeft bereikt of een samenhangende ontwikkeling van het denken, zonder het schrift. Het eerste wat een barbaarse stam moet leren om uit zijn barbaarsheid te komen is om zijn taal, de woorden ervan, op papier te zetten. Evenzo moet een blijvende goddelijke openbaring berusten op een geschreven basis.

HET SCHRIFT IS NOODZAKELIJK OM DE BOODSCHAP VAST TE LEGGEN.

De boodschap neemt op die manier een definitieve vorm aan en wordt behoed voor de veranderingen, de toevoegingen en de vergissingen die binnensluipen bij een mondelinge overlevering. Zij kan niet corrupt of onbetrouwbaar worden. Het wetboek werd naast de ark des verbonds gelegd als een getuigenis tegen Israël (Deut. 31:26). Als onverander­lijke norm van de goddelijke wil, zou het door de eeuwen heen dienen als maatstaf voor de ongehoorzaamheid van het volk.

Doordat de openbaring een vaste vorm heeft aangenomen krijgt zij een blijvende waarde: ‘Want voorwaar, Ik zeg u, eer de hemel en de aarde vergaat, zal er niet één jota of één tittel vergaan van de wet, eer alles zal zijn geschied”. (Matt. 5:18).

DE GESCHREVEN TEKST HERINNERT ONS STEEDS AAN DE OORSPRONKELIJKE BOODSCHAP, DIE MEN ZO SPOEDIG GENEIGD IS TE VERGETEN.

Na de grote gebeurtenissen in Rafidim, beval God aan Mozes: ‘Schrijf dit ter gedachtenis in een boek’ (Exodus 17:14). Deze passage doet ons denken aan dezelfde uitdrukking die Maleachi gebruikte: „Dan spreken zij die den Here vrezen, onder elkander, ieder tot zijn naaste: de Here bemerkte het toch en hoorde het en er werd een gedenkboek voor Zijn aangezicht geschreven’ (3:16).

IN EEN BOEK KUNNEN ALLE BOODSCHAPPEN DIE ONTVANGEN ZIJN GERANGSCHIKT WORDEN.

Op die wijze kan men de ene boodschap bij de andere voegen, de openbaringen van het verleden bijeenbrengen en hen als een geheel overdragen aan toekomstige generaties. ‘Dit is hun overkomen tot een voorbeeld (voor ons) en het is opgetekend ter waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen is gekomen’ (1 Cor. 10:11).

DE GESCHREVEN BOODSCHAP WORDT ONAFHANKELIJK VAN DEGENE DIE HAAR UITGESPROKEN OF OPGESCHREVEN HEEFT.

Jeremia levert hiervan een frappant voorbeeld. Nadat hij vele jaren zijn bediening had uitgevoerd en had gepredikt, beval God hem om alle woorden die Hij tot Jeremia had gesproken in een boekrol te schrijven (Jer. 36:2). De profeet dicteerde zijn secretaris, Baruch, deze achtereenvolgende boodschappen (v. 4). Maar omdat hij zelf in de gevangenis zat, stuurde hij Baruch om ten aanhoren van het volk en zijn leiders de tekst voor te lezen (vv. 5-13). De toehoorders waren zo bewogen, dat zij ervoor zorgden dat het ook voor de koning werd voorgelezen (vv. 14-21). De koning werd woedend bij het horen van zulke woorden en sneed het boek in stukken en wierp het in het vuur; hierop ontving de profeet eenvoudig de opdracht een nieuw boek te schrijven, zelfs vollediger dan het eerste (vv. 28, 32).

De geschreven boodschap is dus meer mobiel: hoewel de opsteller gevangen zit, bereikt het boek ondanks gesloten gevangenisdeuren de meest uiteenlopende kringen; bovendien kan het gemakkelijk weer gereproduceerd worden. Al verdwijnt de profeet, God blijft spreken door de geïnspireerde tekst.

DE GESCHREVEN TEKST WORDT UNIVERSEEL, ONVERWOESTBAAR EN BIJNA OVERAL AANWEZIG.

De eerste openbaring wordt gegeven aan de profeet zelf. Mondeling kan hij zich een beperkt gehoor verwerven. Maar zodra de tekst op schrift is gesteld, kan zij onbeperkt vermenigvuldigd worden. Het is gemakkelijk ze over te schrijven, te vertalen en te reproduceren in steeds weer nieuwe uitgaven. Het is nu mogelijk geworden dat iedereen zijn eigen exemplaar van het Woord van God heeft. Er komen vervolgingen en zendelingen verdwijnen, maar de Bijbel blijft bestaan. Mis­schien blijft een enkele bladzijde lange tijd verborgen net als een zaadje. Als het op een goede dag ontkiemt; zal het niets van zijn jeugdige kracht verloren hebben. Om de miljarden in onze tijd te be­reiken moeten we wat het ook kost dit wonderwerkende zaad blijven uitstrooien.

NADAT DE OPENBARING IS OPGESCHREVEN, WORDEN DE LEZERS VOOR ALTIJD VERANTWOORDELIJK.

‘Zij hebben Mozes en de profeten, naar hen moeten zij luisteren’ (Lucas 16:29). De broeders van de slechte rijke man hebben waarlijk alles wat ze nodig hebben: God zal hun dan ook geen onnodige tussen­komst verlenen of een overbodig wonder doen. En dit geldt des te meer voor de mensen van onze generatie die zo gemakkelijk over de hele Bijbel kunnen beschikken.

Het vlees geworden Woord en het geïnspireerde Woord

CHRISTUS EN DE HEILIGE SCHRIFT

Het is in de mode om te beweren dat alleen Christus het Woord van God is en dat de Bijbel niet het Woord is maar slechts het Woord ‘bevat’ (zie Deel III, hoofdstuk II, 3). Een blik op de Bijbel is genoeg om te laten zien hoe absurd een dergelijke bewering is. Christus Zelf verkondigde het Woord van God in Zijn prediking (Lucas 5:1). Philippus predikte de Christus in Samaria en de apostelen ontdekten dat het Woord van God daar aanvaard was (Hand. 8:5, 14). Paulus bevestigde dat zijn prediking niet het woord van mensen was, maar inderdaad het woord van God (1 Thess. 2:13). Zo is de leer van Christus en van de apostelen (evenals die van de vroegere profeten), zoals die is opgetekend in de Heilige Schrift, voor ons werkelijk het Woord van God.

Een vergelijking tussen Christus, het Woord dat vlees is geworden, en de bijbel, het Woord van God dat de vorm van een boek heeft aange­nomen, kan bijzonder leerzaam zijn, evenzeer door de tegenstellingen als door de overeenkomsten die ze aan het licht brengt.

Christus sprak over Zijn komst in de wereld: ‘Gij hebt Mij een lichaam bereid; ... Zie, hier ben Ik (in de boekrol staat van Mij geschreven’) (Hebr. 10:5-7). ‘Welke boekrol? Welke persoon?’ vroeg Luther in verband met dit schriftgedeelte. Eén Boek, de bijbel; één persoon, Jezus Christus, zo moet het antwoord luiden. We zullen zien hoezeer die twee niet van elkaar gescheiden kunnen worden.

ONZE HOUDING TEGENOVER HET LEVENDE WOORD BEPAALT ONZE HOUDING TEN OPZICHTE VAN HET GESCHREVEN WOORD:

Aan de andere kant:

Laten we, bij het besluiten van deze parallel, nadrukkelijk verklaren dat we de bijbel in geen geval tot een voorwerp van aanbidding maken. Het grote verschil tussen Christus en de Bijbel blijft bestaan: alleen de Here is de goddelijke Heiland, terwijl de bijbel slechts een door God geïnspireerd middel is om Hem aan ons te openbaren en ons naar Hem toe te leiden. We eerbiedigen het Heilige Boek en we aanvaarden zijn woorden geheel, maar we aanbidden alleen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

HET GEHEIMENIS VAN DE TWEE NATUREN VAN CHRISTUS EN VAN DE SCHRIFT.

We hebben zojuist gezien, dat Christus door de vleeswording tegelijker­tijd volmaakt God (Joh. 1:1, 14; 20:28; Rom. 9:5) en volmaakt mens is (Hebr. 2:14, 17). Ook de bijbel is, door het wonder van de inspiratie, tegelijkertijd een woord van God en een woord van mensen. We beweren niet, dat we het ene wonder of het andere kunnen ver­klaren - wij die niet eens de geboorte van een mens of de weder­geboorte van een gelovige kunnen verklaren. Wij worden immers ge­boren met een lichaam en een geest - en geen enkele geleerde kan ons zeggen waar en hoe beide verbonden zijn. Dat de gelovige door de Heilige Geest deel krijgt aan de goddelijke natuur (Titus 3:5; 2 Petr. 1:4) is voor ons evenzo een heerlijke zekerheid, ofschoon het volkomen ons begrip te boven gaat.

We citeren Adolphe Monod over dit onderwerp:

‘Als de bijbel spreekt, is het God die spreekt. Het vertrouwen en de onderwerping die wij verschuldigd zijn aan de bijbel, kennen geen grenzen - evenals Gods waarheid en trouw onbeperkt zijn ... Maar ... als ik de bijbel nader beschouw, zie ik dat hij vol is van de mens ... Ik constateer immers bij de schrijvers van dit boek het persoonlijk eigene, zowel in stijl als in karakter ... Zo zien we de plaats die de geest van de mens inneemt in de teboekstelling van het Woord van God. Het was klaarblijkelijk Gods bedoeling dat we, op iedere blad­zijde van dit boek dat we het Woord van God noemen, tegelijkertijd het woord van de mens zouden herkennen ... Het is meer goddelijk naarmate het meer menselijk is; dat wil zeggen, dat wij de kracht en de aanwezigheid van de Geest van God en Zijn invloed op onze zielen des te meer voelen, omdat God instrumenten gebruikte om het te schrijven, aan wie alleen Zijn Geest die kracht en dat bovennatuurlijk licht kon geven die hen tot ‘uitverkoren werktuigen’ maakte om de waarheid uit te dragen tot het uiterste der aarde.

De Schriften geven soms dezelfde naam aan Jezus Christus en aan de Heilige Schrift: zij noemen beiden het Woord van God. Het ene Woord, Jezus Christus, is het levende Woord van God, de persoonlijke mani­festatie onder de mensen van Zijn onzichtbare volmaaktheden; het an­dere, de Schrift, is het geschreven Woord van God, een woordelijke manifestatie in de taal van deze zelfde onzichtbare volmaaktheden. Zij zijn voor ons niet van elkaar te scheiden; want Jezus Christus wordt alleen maar aan ons geopenbaard door de Schrift en de Schrift is ons alleen maar gegeven om Jezus Christus te openbaren. Zo is de bijbel het geschreven woord van God, zoals Jezus Christus het levende woord van God is. Zij die in het menselijke karakter van de bijbel een voor­wendsel vinden zijn goddelijke oorsprong te ontkennen, redeneren net als zij die in de menselijke persoon van Jezus Christus een voorwend­sel vinden om Hem de titel van God te weigeren ... Het feit dat de Schrift, ofschoon zij het woord van God is, tegelijkertijd zoveel mense­lijke trekken vertoont, is niet méér verbazingwekkend dan het feit dat Jezus Christus, ofschoon Hij God is, ook mens is. Wat betreft de manier waarop de twee naturen in het ene geval en tweeërlei Woord in het andere geval samenvallen - dit mysterie is de kern van het geloof dienaangaande. Het is ongetwijfeld een diep geheimenis, maar zoals Paulus zegt, een geheimenis der godsvrucht, dat onze ziel met vreugde en hoop vervult’.¹*

Tenslotte laten we hier de gevolgtrekking van Louis Gaussen volgen over dit onderwerp: ‘Het staat met de leer van de inspiratie net als met die van de menswording. In beide wordt een feit ten volle geopen­baard; en in dit feit geloof ik volledig. Maar ten aanzien van beide leerstellingen blijf ik aandachtig en onderworpen en ik verklaar niets... In het ene geval is het God Zelf die spreekt in de bijbel; het is het onuitsprekelijke werk van de Heilige Geest die ervoor zorgt dat Zijn goddelijke uitspraken door de mens en voor de mens worden geschre­ven ... En ‘elk schriftwoord’, zegt Paulus, ‘is theopneustisch’, dat wil zeggen door God geïnspireerd. Wat een aanbiddelijk geheimenis! In het andere geval is het het Woord ‘dat in den beginne bij God was en dat vlees is geworden’ ... Zonder tegenspraak, zegt dezelfde apostel, groot is het geheimenis van de godsvrucht: God verscheen in het vlees ... Zeg dan niet: als Jezus Christus God is, hoe kan Hij dan mens zijn? Of, als Jezus Christus mens is, hoe kan Hij dan God zijn? En zeg ook niet: als de bijbel het woord van God is, hoe kan het dan het woord van mensen zijn? Of, als de bijbel het woord van mensen is, hoe kan het dan het woord van God zijn?

Nee, laten we eenvoudigweg lezen en studeren, geloven en aanbidden!’

Auteur : René Pache
Bewerking : Willem Boonstra
Met toestemming overgenomen van  Marc Verhoeven: users.skynet.be/fa390968

Dit artikel valt niet onder de copyright regeling van www.debijbeliswaar.nl. Toestemming voor gehele of gedeeltelijke overname moet verkregen worden via Marc Verhoeven.