De evolutie gaat ervan uit dat alle leven op aarde is ontstaan vanuit één gemeenschappelijke voorouder. ‘Er wordt beweerd dat het leven op aarde is begonnen met een eenvoudig eencellig organisme. Door toevallige mutaties ontwikkelden de nakomelingen zich in hogere en complexere planten en dieren…De hele evolutietheorie staat of valt met het feit of organismen inderdaad familie van elkaar zijn en of er inderdaad primitieve voorouders hebben bestaan.’ (1)

In de evolutionaire biologie gaat men ervan uit dat de ‘eerste voorouder van de mens’ circa 4 miljoen jaar geleden voor het eerst op het toneel verscheen. Drs. Ben Hobrink maakte een grove indeling van menselijke fossielen (2):

1. De voormens (Australopithecus)

2. De oermens (Home erectus)

3. De moderne mens (Homo sapiens)

Alhoewel de door evolutionisten gebruikte term ‘moderne mens’ naar mijn mening niet correct is, deze term houdt immers in dat er een voorloper is geweest van de ‘moderne mens’, zal ik deze term in dit artikel wel als zodanig gebruiken. In dit artikel gaan wij in op Australopithecus, en dan met name Australopithecus Afarensis (Lucy). Over de overige zogenaamde ‘voorouders’ van de mens valt ook veel te schrijven, maar ik moet mij in dit artikel beperken.

Volgens de internetencyclopedie wikipedia is Australopithecus: ‘een uitgestorven mensachtige die leefde tussen 4,3 en 2 miljoen jaar geleden.’ (3)

Opvallend in deze omschrijving zijn de volgende aspecten:

1. aapmens is vervangen door: mensachtige. Deze verandering van benaming is sinds enige jaren erg in trek. Waar vroeger de benaming ‘aapmens’ heel gewoon was duidt dit vandaag de dag waarschijnlijk teveel op het woord ‘aap’.

2. de evolutie van de mens moet wel via evolutie tot stand zijn gekomen, anders was er immers geen sprake van miljoenen jaren. Men gaat er dus vanuit dat evolutie een feit is.

3. op basis waarvan kan men bepalen dat deze soort 4,3 tot 2 miljoen jaar geleden heeft geleefd? Op basis van dateringsmethoden die de ouderdom van gesteenten vast stellen? Het gebruik van bestaande dateringsmethoden om de ouderdom te bepalen wordt steeds vaker als exacte wetenschap afgewezen en is geen basis om ouderdom te bepalen.

Met andere woorden bevat deze ene omschrijving zeer veel ‘materiaal’ waarvan niet met zekerheid is vast te stellen of dit te bewijzen is.

Australopithecus Afarensis is beter bekend onder de naam: ‘Lucy’. Nu is het niet zo dat men één fossiel van deze Australopithecus Afarensis heeft gevonden, maar het begon met de opgraving van ‘Lucy’ in 1974 in Ethiopië. Donald Johanson deed, samen met zijn team, de ontdekking die de wetenschap deed schudden. Australopithecus Afarensis is volgens evolutionisten de oudste, gevonden, levensvorm tussen de gemeenschappelijke voorouder van de aap en mens. Australopithecus Afarensis leefde meer dan 3 miljoen jaar geleden. Lucy zou ongeveer 3,2 miljoen jaar oud zijn.

Wat had Donald Johanson gevonden?
40% van een skelet bestaande uit o.a.:

• Ribben

• Onderkaak

• Deel van het bekken

 Op basis van de bevindingen van Donald Johanson kwamen evolutionisten tot  de volgende conclusie:

1. Lucy liep op twee benen;

2. De lengte van Lucy werd bepaald op circa 1,10 meter;

3. De herseninhoud kwam overeen met die van een chimpansee;

4. Het bekken was zo gevormd dat Lucy in staat zou zijn op twee benen te lopen.

In het boek ‘Lucy’ geschreven door Donald Johanson, laat Johanson op pagina 157 noteren dat het dijbeen van Lucy onder ‘een hoek staat’. Bij apen staat het dijbeen in een rechte lijn met de onderbeenderen. Deze wijziging van het dijbeen ten opzichte van het onderbeen zou aantonen dat ‘Lucy’ langzaam mens begon te worden, zo meende Johanson.

Voetstappen in Leatoli
De voetstappen in Leatoli, Tanzania,  gevonden in 1978 werden door de evolutionisten hartelijk ontvangen. De gesteentelagen van deze voetstappen werden gedateerd op ruim 3,5 miljoen jaar oud. In de nabijheid van deze voetstappen werden fossielen gevonden van, naar men vermoed, Australopithecus Afarensis. Gezien de ouderdom van Australopithecus Afarensis en de voetstappen in Leatoli, die overduidelijk vergelijking vertonen met die van de ‘moderne mens’, maken de sporen van Leatoli duidelijk dat Australopithecus Afarensis blijkbaar op twee benen, dus rechtop, kon lopen. Tim White schreef in het tijdschrift Science: “Deze niet geërodeerde voetstappen laten een morfologisch patroon zien zoals dat van de moderne mens.” (4)

Australopithecus Afarensis in opspraak
Zijn Lucy en de overige gevonden fossielen van Australopithecus Afarensis inderdaad de oudste schakel in de evolutie van de mens? Of is Lucy gewoon een aapachtige? Na ruim 30 jaar komen steeds meer evolutionisten tot inkeer en zien ook zij dat Australopithecus Afarensis geen tussenvorm in de ontwikkeling van de mens is. Evolutionisten als Matt Cartmill (Duke University), David Pilbeam (Harvard University) en wijlen Glyn Isaac (Harvard University) komen tot de volgende conclusie: ’de australopithecines zakken steeds meer af tot de status van eigenaardig gespecialiseerde apen….’ (5) Australopithecus Afarensis is ruim 30 jaar het icoon geweest van de evolutie van de mens. Van de schedel van Lucy zijn maar enkele fragmenten gevonden samen met een onderkaak. Toch kon men op basis van deze fragmenten een complete schedel van Lucy reconstruëren, zoals onder andere gepubliceerd in National Geographic van maart 2000. Hoe is het mogelijk een complete schedel te reconstrueren op basis van enkele fragmenten en een onderkaak? Zo ook met de voeten van Lucy. Er zijn conclusies getrokken op basis van een niet compleet skelet. Lucy is in vele tentoonstellingen ter wereld afgebeeld met voeten. Er zijn echter nooit voeten gevonden behorend bij het skelet van Lucy. Het is waar dat nadien vele andere fossiele skeletten van Australopithecus Afarensis zijn gevonden, echter vertoonden deze fossielen gekromde vingers en tenen van boombewoners. (6).  ‘… Jack Stern en Randall Susman,… in hun studie in 1983, gepubliceerd in American Journal of Physical Anthropology, beschrijven de anatomie van Australopithecus afarensis.  Zij beschreven Lucy’s handen en voeten als typisch geschikt voor het beklimmen van bomen (aap).’ (7)

Dat het bekken zo was gevormd dat Lucy op twee benen kon lopen werd in 1994 ontkracht door een artikel in het tijdschrift Journal of Human Evolution. In een biochemische studie naar de heup werd in dit laatst genoemde tijdschrift de conclusie getrokken dat Lucy niet rechtop liep. Het tijdschrift American Journal of Physical Anthropology kwam in 1992 tot de conclusie dat Lucy liep als een chimpansee. E. Stokstad kwam tot de conclusie dat Lucy een boombewoner was, ‘Ik liep naar het kabinet, haalde Lucy eruit en wat bleek: ze had de morfologie van een klassieke ‘knokkel-wandelaar’.’ (8)

Zo kunnen we nog vele citaten aanhalen die aantonen dat Australopithecus Afarensis NIET op twee benen liep. Het overgrote deel van de bovenstaande citaten zijn gemaakt door evolutionisten die geloven in evolutie. Ze durven, soms, met zekerheid te zeggen dat Australopithecus Afarensis niet de prominente plaats verdient die haar is toebedeeld in de evolutie van de mens. Het feit dat Donald Johanson aanhaalt dat de schuine hoek van het dijbeen aan zou tonen dat Lucy zich richting de ‘moderne mens’ ontwikkeld, die ook het dijbeen onder een hoek heeft staan ten opzichte van het onderbeen, snijd geen hout. Er zijn immers meerdere varianten apen, zoals Oerang oetang en slingerapen, die dijbenen onder een hoek ten opzichte van het onderbeen hebben staan.

De voetstappen in Leatoli dan? Bewijzen die dan niet dat Australopithecus Afarensis rechtop liep. Aan deze conclusie gaan een aantal vooronderstellingen vooraf, namelijk:

• dateringsmethoden van de voetstappen zijn correct

• de voetstappen van Leatoli zijn voetstappen van Australopithecus Afarensis

In reactie op de dateringsmethoden kunnen we zeggen dat de huidige gehanteerde dateringsmethoden niet voldoen aan exacte wetenschappelijke criteria om met enige zekerheid de leeftijd van gesteente vast te stellen (Hierop kom ik in een ander deel terug). De leeftijd van 3,5 miljoen jaar is dus geheel niet met zekerheid vast te stellen. Het feit dat er verschillende fossiele resten van Australopithecus Afarensis zijn gevonden nabij Leatoli wil nog niet zeggen dat Australopithecus Afarensis deze voetstappen heeft gemaakt. Door de vooronderstelling dat evolutie waar is, gaat men ervan uit, indien de voetstappen 3,5 miljoen jaar oud zijn, dat deze alleen gemaakt kunnen zijn door Australopithecus Afarensis, omdat de ‘moderne mens’ immers nog niet leefde. Een ‘moderne mens’ zou deze voetstappen dus nooit hebben kunnen maken. Overigens zijn de voetstappen in Leatoli ‘onmiskenbaar voetstappen van een Homo sapiens.’ (Russell Tuttle, “The Pattern of Little Feet,” American Journal of Physical Anthropology, Feb 1989, p. 316) Deze bewering in American Journal of Physical Anthropology heeft twee gevolgen. Als de voetstappen in Leatoli door Homo Sapiens zijn gemaakt dan klopt de datering van 3,5 miljoen jaar oud niet volgens evolutionistisch denken. Dit betekent dat er bewijs is dat dateringsmethoden niet juist zijn. Als de dateringsmethoden echter juist zijn dan kan er onmogelijk een voetafdruk van een Homo Sapiens in Leatoli staan, omdat de homo Sapiens pas miljoenen jaren later voor het eerst op het aardse toneel verscheen. De bewering in American Journal of Physical Anthropology is dus een regelrechte aanval op evolutionistisch denken.

Wellicht ziet men een mogelijkheid over het hoofd. Misschien is Australopithecus Afarensis helemaal geen voorouder van de mens, maar gewoon een soort chimpansee, waarschijnlijk een uitgestorven soort. Misschien hebben mensen naast Australopithecus Afarensis geleefd in Leatoli en hebben ‘moderne mensen’ deze voetstappen gemaakt, omdat de evolutie van de mens helemaal niet bestaat. Deze conclusie zou echter in houden dat men vele, zo niet alle, evolutionistische denkbeelden overboord moet gooien en deze conclusie zelfs de gehele evolutie falsificeert. Al met al kunnen we duidelijk en met grote zekerheid stellen dat Lucy nooit op twee benen heeft gelopen.

Dit is echter niet alles wat er over Australopithecus Afarensis valt te zeggen. ‘Antropologen van de Universiteit van Tel Aviv hebben een onderzoek gepubliceerd dat sterk twijfelt aan de rol van Lucy als aapachtige menselijke voorouder.’ (9)

Het onderzoek in Tel Aviv richtte zich op het zogenaamde ‘Lucy-kind’. Het ‘Lucy-kind’ is een zeer jong exemplaar van Australopithecus Afarensis. ‘Deze 3 jaar oude aap, beschikte over een uitgesproken aapachtige schedel, een tongbeen dat nagenoeg identiek is aan dat van een chimpansee (waarmee de hoop op spraak vervloog), een gekromde vinger (beenderen) zoals we dat kennen van apen die in de bomen leven, een gorilla-achtig schouderblad, ontworpen voor het klimmen in bomen en voor het lopen op knokkels, niet voor rechtop lopen. Bovendien wijzen de eigenschappen van het binnenoor op het voortbeweging op vier poten (zoals een chimpansee).’ (10)

Met name dit onderzoek uit Tel Aviv zal grote gevolgen hebben voor de positie van Australopithecus Afarensis in de evolutionaire ontwikkeling van de mens. Wellicht dat wij Australopithecus Afarensis niet meer hoeven plaatsen in de lijn, van de door ons eerder weergegeven stamboom, van de evolutie van de ‘moderne mens’. Ryan Jaroncyl verwoorde de conclusies die het onderzoek uit Tel Aviv kan hebben wel heel treffend: ‘Zonder twijfel zullen evolutionistische antropologen Lucy weer vervangen door een andere kandidaat die kan dienen als de voorouder van de mensheid… Zo wordt dit spel gespeeld. Eén enkele tand, een gefragmenteerd kaakbeen of een bijzondere schedel zal binnen de evolutionaire gemeenschap leiden tot een razernij aan speculatie en overdrijving. Tijdschriften, kranten, TV en radio, schoolboeken en musea zullen het nieuwste ‘bewijs’ van de menselijke evolutie als een lopend vuurtje verspreiden. Maar met het voorbijgaan van de jaren, zal er meer en meer bewijsmateriaal aan het licht komen en het zogenaamde ‘bewijs’ zal een stille dood sterven.’ (10) 

Dit is de wijze waarop elke spectaculaire ontdekking, met betrekking tot de evolutie van de mens, tot op heden plaats heeft gevonden en is gepresenteerd.  Zoals uit het vervolg van mijn studies zal blijken is dit niet de eerste keer dat een icoon, zoals Lucy, aan de kant word geschoven en een nieuw fossiel wordt gepresenteerd als voorouder van de mens. De vraag is of men nooit leert van gemaakte fouten uit het verleden?

Auteur: A.J.W. Boonstra

Noten:
(1) drs. Ben Hobrink, Evolutie, en ei zonder kip. Uitgeverij Gideon. Hoofdstuk 2: Bewijzen van evolutie in de huidige natuur. Bladzijde 20

(2) drs. Ben Hobrink, Evolutie, en ei zonder kip. Uitgeverij Gideon. Hoofdstuk 3: Bewijzen van evolutie in de fossiele wereld. Bladzijde 29

(3) Auteur van dit artikel onbekend. http://nl.wikipedia.org/wiki/Australopithecus, Artikel: Australopithecus, webpagina bezocht op 21 februari 2008

(4) Tim White, “Evolutionary Implications of Pliocene Hominid Footprints,” Science, April 1989, p. 175, vertaling citaat: A.J.W. Boonstra

(5) Dr. Marvin Lubenow, Bones of Contention, Baker Bookes, Michigan, p. 167, which quotes Cartmill, M., Pilbeam, D. and Isaac, G., One hundred years of paleoanthropology, American Scientist 74:419, July–August 1986, 1992

(6) zie ook volgende publicaties: Menton, D., Making man out of monkeys, 23 August 2002 en/of Oard, M., Did Lucy walk upright?, TJ 15(2):9–10, 2001 en/of Zie Lucy was a knuckle-walker, Creation 22(3):7, 2000

(7) Citaat: Richard Milton, Shattering the Myths of Darwinism, 1997, p. 207, vertaling door A.J.W. Boonstra

(8) E. Stokstad, “Hominid Ancestors May Have Knuckle Walked,” Science, 2000

(9) Citaat uit het artikel: Waar is de liefde voor Lucy?, door Ryan Jaroncyk CMI, 4 mei 2007. Vertaling HT, Werkgroep In Genesi.
Artikel geplaatst op www.scheppingofevolutie.nl. Uitspraak is gebasseerd op: Siegel-Itzkovich, Judy, Israeli Researchers: ‘Lucy’ is
not direct ancestor of humans, The Jerusalem Post,
<http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1176152801536&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull>, 16 april 2007

(10) Waar is de liefde voor Lucy?, door Ryan Jaroncyk CMI, 4 mei 2007. Vertaling HT, Werkgroep In Genesis. Artikel geplaatst op
       www.scheppingofevolutie.nl.