Dit gedeelte kan onmogelijk op Israël van toepassing zijn. Hier is geen sprake meer van uitkijken naar tekenen, maar van een onbekend tijdstip waarop de Heer komt. Dit is de komst voor de Gemeente. Daarachter ligt er nog een BEKEND tijdstip waarop de Heer komt, voor Israël en de overblijvende volken, aan het eind van de grote verdrukking. Daartussen liggen de zeven jaren van de 70^ste jaarweek of de ‘Dag des Heren’.

Van die onbekende dag waarop de Heer zijn Gemeente ophaalt en aanstonds de ‘Dag des Heren’ begint, staat er: “Doch van die dag en die ure weet niemand, ook niet de engelen der hemelen, dan Mijn Vader alleen.” (Mat 24:36). Dit is niet Jezus’ zichtbare komst op het einde van de grote verdrukking, want dat is een bekende dag. Men kan na de opname zeven jaren op de kalender uitzetten. En als men dat toch nog te riskant vindt: als de “gruwel der verwoesting” (Mat 24:15) in de tempel komt te staan, dan kan men beslist 3,5 jaar (Dan 7:25; 12:7; Op 12:14), of 1260 dagen (Op 11:3; 12:6), of 42 maanden (Op 11:2; 13:5) op de kalender uitzetten om precies te weten wanneer de Heer komt.

Het ONBEKENDE tijdstip van Jezus’ komst (Mat 24:36), is niet alleen onbekend voor ongelovigen maar ook voor gelovigen, ja zelfs voor de Zoon des mensen. Dit moeten we goed onderscheiden van Jezus’ komen “als een dief” (1Thes 5:2; 2Pet 3:10; Op 3:3; 16:15), namelijk voor degenen die niet waakzaam zouden zijn of in ongeloof vertoeven. Voor dezen komt de Heer altijd als een dief, maar gelovigen zijn altijd waakzaam: zij houden er altijd rekening mee dat de Heer vandaag nog kan komen, en zij leven er helemaal naar toe, ook al weten zij “dag nog uur”.

De wereld zal erg verrast worden door de plotselinge opname van de Gemeente. In die tijd zullen zij hun gewone gangetje gaan en eten, drinken, huwen … alsof er niets aan de hand is. Er is in de passage geen sprake van een grote verdrukking maar eerder van een relatieve vrede! Niemand had ermee gerekend dat er zo’n ingrijpende gebeurtenis zou plaatsvinden. Als gevolg daarvan worden zij nu verrast door de plotselinge wegname (opname) van vele mensen, waarbij zelfs familieleden. Daarop komt de hele wereld in beroering en de verdrukkingstijd begint.

Voor alle duidelijkheid, in Mt 24:40-41 staat er (tweemaal): “de een zal aangenomen (Gr. paralambanetai: weggenomen) en de ander zal verlaten worden (Gr. afietai: gelaten)”. Dit wegnemen betekent de opname, en de overige mensen worden gelaten waar zij zijn. Sommige uitleggers menen nu dat dit ‘wegnemen’ een oordeelsvoltrekking is, en dat de achter-‘gelaten’ mensen behouden blijven. Zij baseren zich hiervoor op de vloed die “allen wegnam” (Gr. èren apantas, Matt 24:39), en ‘dus’ moet het ‘wegnemen’ in Mt 24:40-41 (Gr. paralambanó) daarom óók een oordeel zijn. Deze redenering heeft geen reden van bestaan: het oordeel in Noachs tijd was het overspoeld worden door vloedwater - het oordeel in Mt 24:40-41 is het overgeleverd worden aan de verdrukkingstijd. (3)

De dag des Heren begint dus wanneer Hij Zijn gemeente onverwachts opneemt (1Kor 15:51-52), vóór alle oordelen die over de wereld komen. De opame op zich is reeds een oordeel, voor de naamchristenen en ongelovigen die achtergelaten worden. De Heer redt zijn Gemeente echter van de komende toorn (1Thes 1:10; 5:9), de grote verzoeking (Op 3:10,11). In Op 4 en 5 zien we de opgenomen Gemeente vertegenwoordigd in de 24 oudsten. Wanneer in Op 6 de verdrukkingstijd losbarst is er geen sprake meer van de Gemeente. In Op 1 tot 3 komt de naam “Gemeente” 19 maal voor; daarna niets meer, dan is alles terug kenmerkend Joods: het Gemeentetijdperk is voorbij.

Deze komende “toorn” is niet de hel. Van de hel waren de Thessalonikers reeds gered; daartoe hadden zij zich bekeerd (Joh 5:24; Rom 8:1). De “toorn” is hetgeen beschreven staat in Jes 61:2; Rom 2:5; 1:18, 24-28; 5:9; Op 6:17;11:18; 15:1. De toorn begint met het verbreken van de zegels van het oordelenboek (zie Op 5) vanaf Op 6. Wanneer die verbroken worden zien we in Openbaring de uitbarsting van het ene oordeel na het andere, steeds krachtiger. Voortdurend is er sprake van Gods toorn. Het verschijnen van de Antichrist is een van de grootste uitingen van Gods wraak (Dan 9:27; 2Thes 2:9-12; Op 6:1, 2). Deze toorn duurt de volle zeven jaar, de zeventigste jaarweek. Dit alles is de “Dag des Heren” (2Thes 2) en dat wordt de Gemeente bespaard.

De opname van de Gemeente  (2Thes 2), de tempel van de Heilige Geest, geeft aanleiding tot het uitbreken van de verdrukkingstijd die overeenkomt met de laatste jaarweek in Daniël 9. God neemt dan de draad weer op met Israël (Rom 11). Israël zal geestelijk opstaan en alle gebeurtenissen voltrekken zich zoals de Heer die heeft voorzegd. Uit die vervullingen kan Israël opmaken dat de Messias en Zijn vrederijk nabij is, voor de deur. Met het boek Daniël of Openbaring kunnen zij dan zelfs precies berekenen wanneer hun Heer komt.