Vergelijking en Contrast tussen Israël en de Kerk

Israël

De Kerk

Israël is een natie die uitverkoren is door God en gesteund door verbondsbeloften (Dt 7:6-9). Niet alle personen in deze uitverkoren natie zijn gered (Rm 9:6; 11:28).

De Kerk is een uitgeroepen vergadering van gelovigen die gedoopt werden tot het lichaam van Christus (1Ko 12:13). Elk lid van het lichaam is gered, alhoewel er menigten belijdende christenen zullen zijn die niet gered zijn (2Tm 2:19).

Het ontstaan van Israël is terug te voeren tot Abraham, Izaäk en Jakob (Jakob is de vader van de twaalf stammen).

De Kerk is terug te voeren tot de dag van Pinksteren (Hd 2) toen voor het eerst gelovigen in het lichaam van Christus gesteld werden.

In Gods programma voor Israël omvatten Zijn getuigen één natie (Js 43:10).

In Gods programma voor de Kerk omvatten Zijn getuigen alle naties (Hd 1:8).

Gods programma voor Israël was gecentreerd in Jeruzalem (Mt 23:37) en zal zich opnieuw centreren in Jeruzalem tijdens de Verdrukking (Mt 24:15-20) en tijdens het Millennium (Js 2:1-5).

Gods programma voor Zijn Kerk begon in Jeruzalem en breidde zich uit tot de hele aarde (Lk 24:47; Hd 1:8). De Kerk is geïdentificeerd met de opgestane Christus, niet met een aardse stad.

De hoop en verwachting van Israël was aards, gecentreerd in de oprichting van het Koninkrijk van de Messias, zoals voorzegd door de profeten
(Jr 23:5-8; Js 2:1-5; 11:1-16).

De hoop en verwachting van de Kerk is hemels, gecentreerd in de heerlijke verschijning van Christus om Zijn volk in de hemel op te nemen (Jh 14:1-3; Fp 3:20-21; Ko 3:1-4; 1Th 4:13-18).

Gods doel en programma voor Israël is onthuld in de oudtestamentische geschriften.

Gods doel en programma voor de Kerk is niet

onthuld in het Oude Testament, maar middels de nieuwtestamentische apostelen en profeten
(Ef 3:5).

In Israëls geschiedenis, in de focus van Dn 9:24 (70 jaarweken of 490 jaren), waren er dierlijke offers. Dit tijdperk omvat de komende verdrukkingstijd (70^ste jaarweek). In het Millennium zijn er eveneens dierlijke offers (Ez 43:27).

In de geschiedenis van de Kerk zijn er geen dierlijke offers. Het offer van de Messias wordt herdacht door de tafel van de Heer.

In Israëls geschiedenis, in de focus van Dn 9:24 (490 jaren, de Verdrukking inbegrepen), is er een tempel in Jeruzalem. En ook zo in het Millennium (Ez hoofdstukken 40-48).

Tijdens de kerkbedeling is er na 70 nC. geen tempel meer in Jeruzalem. In dit tijdperk manifesteert God Zijn heerlijkheid in Zijn gelovigen, zowel individueel als collectief, en vormt hen als Zijn tempel (1 Ko 3:16; 6:19-20; Ef 2:21-22). Dit wordt volbracht door de inwonende bediening van de Heilige Geest.

Israëls geschiedenis, in de focus van Dn 9:24 (490 jaren) omvat een priesterschap, beperkt tot de zonen van Aäron, en sloot de meeste Israëlieten daarvan uit. Hetzelfde zo in het Millennium (Ez 40:46; 43:19; 44:15).

Tijdens de kerkbedeling is elke ware gelovige een priester en in staat geestelijke offers te brengen voor de Heer (Hb 13:15; 1Pt 2:9; Op 1:6). Israël had een priesterschap, de Kerk is een priesterschap.

Israëls geschiedenis, in de focus van Dn 9:24 zal eindigen met de komst van de Messias op aarde om Zijn koninkrijksregering in te stellen.

De geschiedenis van de Kerk zal eindigen bij de Opname van de Kerk, wanneer de volheid van de naties is ingegaan (1Th 4:13-18; Rm 11:25).

Tijdens Israëls geschiedenis (de 490 jaren van Dn 9:24, Verdrukking inbegrepen) is de etnische opmaak van de wereld tweeledig: Joden en Heidenen. Deze opdeling zal ook voorkomen in het Millennium, in natuurlijke lichamen.

Tijdens de kerkbedeling, van Pinksteren tot de Opname, is de etnische opmaak van de wereld drieledig: Joden, heidenen en de Kerk (1Ko 10:32). De Kerk bestaat hier uit geredde Joden en Heidenen in één Lichaam (Ef 2:15; 3:6).

Tijdens Israëls geschiedenis, van de Sinaï tot het Millennium (exclusief de kerkbedeling), wordt Israëls rol in de wereld gekarakteriseerd door VOORRANG (d.w.z. zij hebben een leidende rol als Gods uitverkoren volk) - zie Dt 4:6-8; Js 43:10; Mt 10:5-6; Zc 8:23.

Tijdens de kerkbedeling, wordt Israëls rol in de wereld gekarakteriseerd door GELIJKHEID - Jood en Heiden samen in één verenigd lichaam om getuigenis te geven van een opgestane Christus (Ko 3:11; Gl 3:28).

Mannelijke Joden werden besneden als een teken van het Abrahamitisch Verbond. Gelovige Joden waren ook besneden in het hart (Jr 4:4).

Gelovigen in dit tijdperk genieten interne besnijdenis, geen werk door mensenhanden (Ko 2:11; Fp 3:3). Geen fysieke besnijdenis meer nodig.

Israël onder de Wet van Mozes als levensregel.

De Kerk staat onder de regel van de “nieuwe schepping” (Gl 6:15-16). Zie HIER verder.

Joden zijn fysieke kinderen van Abraham. De ongelovigen van hen zijn geestelijke kinderen van de duivel (Jh 8:37-44).

Elke gelovige in Christus (oorspr. Jood of Heiden) is een geestelijk kind van Abraham en van God (Rm 4:11-12; Gl 3:26-29). Dit betekent niet dat de gelovigen van de Kerk, Israëlieten zijn.

Israël moest de Sabbatdag houden (Ex 20:8). De Sabbat zal ook gehouden worden in de Verdrukking (Mt 24:20) en het Millennium (Ez 46:1-3).

De Kerk moet ijverig zijn en alles doen om in Gods rust te staan (Hb 4:9-11). Dit is een dagelijkse taak.

Lidmaatschap tot de Joodse natie was door geboorte, of door proseliet te worden (bekeerling tot het Judaïsme).

Lidmaatschap tot de Kerk is door bekering en nieuwe geboorte, afgesloten door de doop (1Ko 12:13).

Gelovige Joden, vóór Pinksteren, en gelovige Joden tijdens de Verdrukking, en gelovige Joden tijdens het Millennium zijn geen leden van het Lichaam van Christus.

Gelovigen uit de Joden en Heidenen, sinds Pinksteren tot aan de Opname, zijn leden van het Lichaam van Christus.

Israëls plaats van aanbidding was gecentreerd in Jeruzalem (Dn 6:10; Jh 4:20) en dat zal ook zo zijn in de Verdrukking (Dn 9:27) en in het Millennium (Js 2:1-5).

De plaats van aanbidding voor de Kerk is “waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam” (Mt 18:20; Jh 4:21-24). Christus is temidden van de kerken (Op 1:13, 20).

Israël wordt vergeleken met de Vrouw van Jahweh; dikwijls een ontrouwe vrouw (Hosea).

De Kerk is de geliefde Bruid van Christus (2Ko 11:2; Op 19:7-8) om op een dag voor Zich te plaatsen, zonder smet of rimpel, maar heilig en onberispelijk (Ef 5:27).