Ik heb geen kinderen, laat staan een dochter, maar in mijn werk als leraar werk ik wel dagelijks met kinderen in de puberleeftijd. Ik kan mij voorstellen dat de gemiddelde vader zal schrikken als dochterlief naar hem toekomt en vraagt of ze een navelpiercing mag laten zetten. Vader wil net starten met heftig protesteren als moeder vanuit de keukenraam vader bij zich roept en vader duidelijk probeert te maken dat dit niet meer is dan een fase in het leven van hun dochter, iets waar hun dochter door heen moet gaan. Vader moet wennen aan het idee dat dochterlief niet meer de kleine meid van vroeger is. Hij weet ook, dat al stemt hij niet in met de piercing zijn dochter, zij in haar hart de wens blijft houden en misschien wel stiekem een piercing laat plaatsen. Uiteindelijk zal de dochter de pubertijd ontgroeien en zal de piercing vanzelf uit de navel verdwijnen….een fase is voorbij.

Hoe anders ging dat met de ‘pubertijd’ waarin de wetenschap verkeerde begin 1800. De wetenschap heeft een lange kinderperiode gekend, vanaf het moment dat de Grieken en Romeinen hun eerste stappen zetten, leek het erop dat de wetenschap tijdens de middeleeuwen een schijndood was gestorven. Na de middeleeuwen werd wetenschap weer tot leven gewekt. Tot 1800 gingen ontwikkelingen in de wetenschap en de kerk vaak hand in hand. Na 1800 veranderde alles, de wetenschap kwam in haar ‘pubertijd. Overal ontstonden revoluties (Frankrijk, Duitsland, VS, afscheiding België van Nederland) en overal werd de kerk los gelaten, of zelfs de rug toegekeerd.

Toen James Hutton het idee ontwikkelde dat de aarde miljoenen jaren oud zou zijn (dus twijfel zaaide over de leeftijd van de aarde) en één van zijn ‘leerlingen’ (Charles Lyell) het actualiteitsprincipe introduceerde, waarmee werd ‘aangetoond’ dat de aarde geen duizenden maar miljoenen jaren oud was, verlieten velen het idee dat God de almachtige schepper van de hemel en aarde was. Toen ook, onder invloed van Thomas Chalmers, het verhaal uit Genesis vermengd werd met wat later evolutietheorie zou gaan heten, was er een compromis gesloten met niet christelijke wetenschap. Tot dat moment hadden wetenschappers geen vervanging voor de Bijbel. Deze kwam in de theorie van Charles Darwin gedurende de tweede helft van de 19^e eeuw. In 1859 verscheen ‘Origin of Spiecies’ van Darwin en daarmee had de wetenschap haar nieuwe bijbel.

Men zou zeggen dat na ruim 200 jaar de ‘pubertijd’ van de wetenschap voorbij is. Iedere ouder, leraar en jongerenwerker weet dat pubers tegen wil en dank vasthouden aan ideeën die niet kloppen of waanbeelden hebben van de werkelijkheid. Zo ook in de ‘pubertijd’ waarin de wetenschap verkeerd. De wetenschap zou inmiddels toch allang kunnen weten, dat evolutie berust op verkeerde theorieën, verkeerd onderzoek, verkeerde hypothesen en waanideeën en dit alleen omdat men de God van dit helaal niet wil (er)kennen. De vraag is: wordt de wetenschap nog volwassen of blijft de wetenschap in de ‘pubertijd’?

Auteur: A.J.W. Boonstra

PS. het doel van dit artikel is niet een discussie te starten over het dragen van piercings o.i.d. dit is alleen maar een voorbeeld ter illustratie.